Hier sta ik dan
Niet ver van de plek
Waar mijn overgroot oma Ruth ondergedoken zat
Met haar zus en ouders verborgen voor de bezeer
Zij was een Duitse Jodin, en ontvluchtte haar vaderland voor de oorlog
Zonder te beseen dat ook haar nieuwe omgeving niet veilig zou zijn
Onderduiken met haar familie was het enige redmiddel
Niet wetend hoelang het zou duren,
Levend tussen angst en hoop,
En afhankelijk van anderen,
Op een kleine zolder,
Waar bewegen nauwelijks kon,
De stad ging door,
Maar daarboven stond de tijd stil.
Pas na drie jaar onderduiken werden zij bevrijd uit deze pijn,
Oma Ruth vond het heel moeilijk en pijnlijk te praten over haar verleden,
Terwijl haar kinderen nog zo veel vragen hadden,
Maar antwoorden kwamen niet.
En nu,
Zoveel jaren later,
Voelt de angst nog steeds dichtbij
Alsof de stilte hier nog hangt,
Tussen de huizen,
Tussen de mensen die voorbijgaan
Zonder te weten hoe erg het was.
Vandaag noemen we het vrijheid,
Maar hier besef ik
Hoe kwetsbaar die is.
Hoe dichtbij het gevaar kan komen,
Toen – en nu.